23 April 2008

Op deze dag (jawel, WEER 'n origineel begin) hebben we de film nog 5 minuten herhaald om het geheugen op te frissen, en daarna hebben we (vooral) gediscussieerd over zelfmoord, en de (on)zin van het leven. In deze discussie was ik het erg niet met Cindy eens, en wel aardig met Danique... Precies zoals ze ook al zei, Cindy heeft hierin vind ik wat te weinig inlevingsvermogen. Ze denkt veel te simpel, en ze vind zelfmoord ook laf. Dat vind ik absoluut niet. Misschien dat het in sommige uitzonderlijke aparte gevallen laf genoemd kan worden, maar verder niet. Het is niet de "makkelijkste" weg, maar eigenlijk de meest voor de hand liggende... Als je zo diep zit denk je echt niet meer na over dingen als "zou het egoistisch zijn want...... ?", dan is het alleen zo dat je "dít niet meer wilt", zoals Mathijssen zo mooi zei. Niet zo zeer dat je dood wilt. Zelfmoord laf noemen is eigenlijk hetzelfde als euthanasie laf noemen... Als iemand zich echt zo rot voelt kan het een oplossing zijn. En wie ben jij dan om die persoon laf te gaan noemen? Voel het zelf maar een keer. Leef eens alleen maar 'n dag in constante pijn, verdriet en depressie. In saturated loneliness (Uit Tearjerker van Korn, nummer dat dat gevoel het beste omschrijft). Ik denk dat Cindy 't nog geen halve dag uit zou houden. En dan kom ik weer op het "weinige inlevingsvermogen"; ze is er niet geweest en denkt er veel te licht over na. Naast die discussie hebben we nog een aantal stellingen/vragen opgeschreven om daarover te discussiëren, maar daar hebben we er maar 2 over gehad, ik geloof dat er daar de volgende les wel meer van komen.

16 April 2008

De gehele les hebben we eigenlijk een film gekeken (Dead Poets society), gelukkig dit keer zonder Keanu Reeves. Daarover meer bij 23 April.

9 April 2008

Hoe vreselijk jammer ik 't ook vind, vandaag hadden we geen levensbeschouwing. Maarja. We kregen een invaller die ons vertelde dat we van de hele "de dood" opdracht maar één onderdeel hoefde te maken... Ook al had ik de hele opdracht al af. Wendy, Jolien (geloof ik) en ik hadden het al af en wij mochten "iets voor ons zelf" gaan doen... Altijd zo lekker origineel zijn de leraren daarmee... Maar vooruit, ik heb nog maar een opdracht voor Levensbeschouwing gemaakt zodat ik nu helemaal voorloop... En toch 'n 1 op m'n raport heb. Naja, jammer dan. Verder eigenlijk weinig gedaan.

2 April 2008

We hebben de gehele les (verrek, na 6 lessen BLIJFT m'n begin semi/quasi-origineel) 3 afscheidsredes behandeld en er 1 gelezen. De eerste ging over een soort van 'hartsvriendin' genaamd Krista... En daar heb ik eerlijk gezegd niet zoveel mee. Ik vond het geen vreselijke tekst, daar niet van, maar zo standaard en dan niet speciaal. Nu ik echt met begrafenissen bezig ben word ik er aan herinnerd dat óók afscheidsredes vaak 'standaard' zijn. De 2e was gewoon... Nouja... Laat ik zeggen dat ik het jammer vind dat ik 'm niet kon voorlezen, dan had ik zelf in 'n deuk kunnen liggen. Het viel me wel op dat er een zin van 12 regels was, Tolkiens record is voor zo ver ik weet 7 of 8; niet slecht dus. De 3e tekst vond ik 'n stuk beter. Nog steeds 'standaard' (dat past niet bij mij), maar wel mooi. Geen spellingsfouten en het gíng eens ergens over. Hij ging echt over 'de overledene', en de relatie van haar met haar zus. En het was niet zo'n typische tekst die je op elke begrafenis wel kunt toepassen, zoals de eerste tekst. De 4e tekst... heb ik 'n gespleten mening over. Aan de ene kant vond ik 'm wel grappig en mooi bedacht, maar aan de andere kant walg ik ervan dat ik dat type. Dat stukje is echt zo'n typisch stukje dat geschréven is óm grappig en mooi bedacht gevonden te worden, en dan heb ik er dus ook 'n hekel aan. Hetzelfde als met 'n nummer van Good Charlotte... Alleen vind ik dat in z'n geheel 'n waardeloze band, maar vooruit... Nouja, als 't de bedoeling is dat ik hier wat meer type moet er toch echt 'n keer 'n onderwerp voorbij gaan komen waar ik echt goed op kan inhaken, dit zijn allemaal van die dingen waar ik 'neutraal' tegenover sta.

26 Maart 2008

Het begin van de les hebben we het nog even over de film van 19 maart gehad, maar daar had eigenlijk niemand echt commentaar op. Toen hebben we 'n stukje uit Bones gekeken waarbij 'n vrouw eigenlijk 'tegen haar wil' tegen haar overleven moeder praat op het kerkhof. Hier heb ik niet echt iets over gezegd, maar meer geluisterd. Ik vond het stukje eigenlijk nogal nietszeggend. Ik zeg: Je kunt altijd dingen proberen en open staan voor nieuwe ervaringen, maar als iets je niet boeit dan boeit het je niet. Als laatste hebben we nog 'n stuk gekeken uit "Four weddings and a funeral", waarbij het voornamelijk ging om de afscheidsrede op die funeral. Veel mensen (onder andere Arjan en Tom) zeiden dat ze zich konden indenken dat die mensen zich zo voelden, maar er niks mee hadden omdat het te persoonlijk was. Daar ben ik het nu nog niet mee eens; het gedicht ging om enorme verdrukkende verdrietige gevoel dat heel de wereld mag stilstaan bij 'n overlijden. Dat is meer iets universeels, en had niks met de man uit de film te maken. Alleen het eerste stukje waarbij herinneringen over de dode werden opgehaald. Maar ook dat op zich is niet persoonlijk, op elke begrafenis gebeurt zoiets denk ik wel. Het enige wat Tom bedoeld kon hebben is volgens mij dat het hem niks deed omdat heel de begrafenis niks met hem te maken had. Het gedicht zelf vond ik op zich wel mooi, maar niet zo dat ik zeg "wow, dat wil ik ook op mijn begrafenis". Het vatte het gevoel wel heel mooi samen, maar het is niet de boodschap die ik zoda ik sterf de wereld in wil dragen.

19 Maart 2008

Deze les hebben we eigenlijk de hele les TV gekeken. We hebben 3 dingen gezien waarvan het eerste een stukje cabaret van Herman Finkers waarin hij nogal suffe opmerkingen maakte als medewerker van 'n soort maatschappelijk-mederwerkerslijn. Dit sloot eigenlijk min of meer bij mijn visie aan dat je in principe overal grappen over mag maken, zolang je maar niet al te overdreven op een iemand gaat pikken en er echt kwaad mee doet. Het 2e stuk was het programma "Over mijn lijk" van de BNN, waarin een reporter (Patriek) een aantal mensen volgde met terminale kanker. Wat me vooral op viel was dat ze er allemaal vrij luchtig mee om konden gaan, maar dat kan ik ook wel begrijpen; de echte pijn komt pas als je alleen bent en bijvoorbeeld in je eentje in bed ligt. Zolang andere mensen je emotie niet delen is het makkelijker om er in het openbaar luchtig mee om te gaan. Het 3e en laatste wat we hebben gekeken was Sweet November, met onder andere Keanu Reeves (Jawel, daar issie weer Mister Anderson! Waarom speelt die gast toch in alle films die we bij levensbeschouwing kijken?). De film ging over een vrouw met terminale kanker, die al haar vriendjes een maand lang had voor ze te dumpen; ze wilde namelijk dat haar vriendjes haar herrinnerde als "dat sterke meisje", dat was haar manier van overleven. Nelson (Keanu) wilde echter niet loslaten en zo kwamen de 2 in een 2-strijd van "wat te doen" (Damn, mooie zin). Wat ik 'n beetje vaag vond was dat Mathijssen voor de film iets zei in de trant van "Ik vind niet dat je zoiets van iemand kunt vragen", en ik heb tijdens 't kijken ook gefocussed op die vraag... Alleen kwam ik hem niet tegen. Ik weet dus nu nog niet exact wat hij bedoelde, tenzij hij de vraag verkeerd stelde. Hoe dan ook was de timing mooi, omdat we precies op 't einde van de film zaten toen de bel ging.

12 Maart 2008

Ja, we hebben dus de hele les 'n film gekeken over een vrouw (Suzi) die aids had en nog maar kort te leven had. En ik had net 'n heel mooi verhaal getypt maar om een of andere reden had Firefox geen zin om dat te onthouden toen m'n internet crashte. Dus voor vandaag hou ik het hierbij, ik heb er nu geen zin meer in.

5 Maart 2008

Vandaag hebben we een aantal theoriën over "dood <-> leven" behandeld. De eerste was van Becker, en deze was eigenlijk zo lang dat ik eerst niet door had dat 't één aparte theorie was. Desondanks was ik het wel met deze theorie eens. Of beter gezegd, de theorie was het met mij eens. Deze visie op de dood heb ik zelf namelijk al heel lang... Het was voor mij dan ook een komisch gegeven om deze theorie voorbij te zien komen, omdat het gewoon puur en 100% was wat ik al bedacht had. ik zie de mens als een puur biologisch iets, met het besef dat er na de dood simpelweg niks meer is (dat vrees en denk ik althans, ik hoop van niet). Door die visie ontstaat automatisch mijn natuurlijke afkeer van religies (een op macht bewuste organisatie dat de behoefte aan zekerheid en orde van mensen misbruikt om er zelf beter van te worden), en het idee dat de mens zijn natuurlijke angst voor de dood min of meer verdringt om fatsoenlijk te kunnen leven (want ja, je moet er van uit gaan dat er niks meer is zodra je dood bent). En dat het natuurlijke survival-instinct daar heel veel mee te doen heeft. Zodra je namelijk ouder word neemt dit instinct af en maakt het je op een gegeven moment niet meer zo uit of je dood gaat. Ik kan hierbij heel mooi een zin uit Harry Potter citeren; "To them, it's just like going to sleep after a long, long day".

Naast Beckers theorie hebben we (korter) nog 3 andere 'Theoriën' besproken. De eerste was van Harrie Jekkers, die zegt dat de aarde zonder de dood uiteindelijk een vreselijke plek word. De tweede had had te doen met bijna dood ervaringen, waaruit eigenlijk naar voren kwam dat na een BDE iemands leven zwaar veranderde, en dat je na de dood iets 'alwetends' zou worden. De derde en laatste theorie ging er van uit dat iemand die weet dat hij dood gaat steeds zijn grenzen zal verleggen. Hier hebben we eigenlijk verder weinig over gediscussieerd omdat niemand er verder iets over te zeggen had en het bijna tijd was. Als laatste heb ik nog 'n zakje Skittles van de leraar gekregen, en ik heb nu nog steeds geen flauw idee waarom.

P.S. Let niet op de constante spelling van het woord "Theoriëen" als "Theoriën", ik ben niet helemaal zeker hoe 't nou wel/niet moet en te nu lui om 't op te zoeken.

P.S.2. De skittels waren lekker.

27 Februari 2008

In deze les hebben we ongeveer de eerste 45 minuten een documentaire gekeken, die verscheidene mensen en hun visies op de dood liet zien. Daarna hebben we er nog even over gediscussieerd; Het eerste punt dat gemaakt werd was dat Iris het niet eens was met het deel uit de documentaire waarbij kinderen van een basischool in Engeland al in groep 7 "de dood" als onderwerp behandelden, waarbij ze bijvoorbeeld hun eigen grafstenen moesten ontwerpen. Er werd wat over en weer gediscussieerd, maar uiteindelijk kwam het er op neer dat Iris (net als ik) vond dat je kinderen nog niet met zoiets moet opschepen op zo'n jonge leeftijd. Ze zei daarbij ook dat ze het vreemd/gek vond als iemand een positieve kijk op de dood had. Daarop gaf ik weer de volgende redenering:

-In principe moet je kinderen niet met de dood opschepen; volgens mij is het nut van het leven namelijk om plezier te hebben, en dat gaat moeilijker als je kinderen op die leeftijd al met 'de dood opscheept'. Aan de andere kant zijn er soms situaties in het leven waardoor kinderen zélf met zo'n situaties opgescheept worden (bijvoorbeeld het overlijden van een of beide ouders), en daardoor is het maar net de vraag of het slecht is om kinderen "hun plezier te ontnemen", omdat het nog maar net de vraag is of "het leven" wel iets positiefs is. En als je het leven niet als iets positiefs ziet kan iemand prima een positieve kijk op de dood hebben.

Daardoor kwam ik weer in discussie met de leraar (en na de les nog even met Wendy), omdat ze allebei vinden dat ik te kort door de bocht ga in de één-na-laatste zin van die redenering. Ik vind nog steeds van niet. Stel nou dat je namelijk 100% zeker weet (of zoals Wendy het zou willen, 100% dénkt te weten) dat je in je hele leven nooit meer plezier zal hebben, dan is het nut van het leven toch weg? Mijn nut in ieder geval wel, ik zou niet weten waarom ik zou leven als ik toch geen plezier meer kon hebben.

Tenslotte hebben we nog heel even gediscussieërd over het feit dat sommige mensen bijvoorbeeld bungeejumpen om dicht bij "de dood" te komen. Dit heb ik minder gevolgd omdat ik nadacht over de bovengenoemde stelling (let niet op de chronologische volgorde van deze tekst), maar voor zover ik het gevolgd heb ben ik het eens met Iris; mensen doen zoiets meer voor de kick en het lichamelijke gevoel dat je krijgt dan dat ze proberen dicht bij de dood te komen.

20 Februari 2008 

In de les hebben we de 'Enquete' doorgenomen... Er zat voor mij niet zoveel nieuws tussen omdat ik toch al wel vaker nagedacht heb over 'n onderwerp als de dood/begravenissen. Ik heb zelf de opmerking gemaakt dat "dood altijd de verkeerde pikt", en nu denkt waarschijnlijk de halve klas dat iedereen van mij mag doodvallen, maarja =P. Verder was ik het nog eens met wat Cindy zei; sommige begrafenissen zijn gewoon "een grote huilbui" en het lijkt meer alsof 't om 't huilen/"samen verdrietig zijn" idee gaat dan om de persoon die is overleden. Een andere 'kwestie' die we besproken hebben was "Zou je het bed waar je oma in geboren, getogen en gestorven is van haar willen overnemen?", maar hier heb ik niet echt commentaar gegeven. Ik heb wel nog even nagedacht over de stelling "als je nog maar kort te leven had, zou je dan willen dat de dokter je dat verteld?", ook al heb ik hier m'n mening niet specifiek over gegeven (voor zo ver dat al kon, het was het einde van de les).

13 Februari 2008

Mathijssen ziek.

30 Januari 2008

Ik ziek, blijkbaar heeft de klas 'n film gekeken.

23 Januari 2008

Nog weinig inhoud gedaan, we hebben wat gesproken over de opdrachten, waarom, hoe en wat. Ook een kleine 'inleiding' dat het onderwerp "de dood" zal zijn en we dit semester weer veel te veel werkstukken moeten maken.