13-03-08 - Relatie leven - dood

 

Becker:

- Dood is de motor van het leven

Harrie Jekkers:

- De dood is nodig om het leven niet 'saai'  te maken

- Je kunt beter bang zijn voor eeuwig leven dan voor de dood

BDE:

- Maakt leven-dood voelbaar

- Maakt de zin van het leven duidelijk

- Brengt de ander levensperspectieven voort

Humanistische vrouw:

- De dood is in stijl met hoe iemand geleefd heeft

- Doodservaringen van anderen verandert je eigen leven

- Mensen rekken hun grenzen op

 

'Harrie Jekkers is mijn man'

'hij heeft een visie waarmee ik me identificeren kan'

Ik vind dat Jekkers op een hele goede manier laat blijken dat we niet zonder de dood kunnen. We moeten onze dagen kunnen beleven alsof het ons laatste kan zijn. Dat is veel intenser en echter dan de wetenschap hebben dat iets nooit de laatste keer is, want je kan niet dood gaan.

En volgens mij is dit intense gevoel het grootst bij een bijna dood ervaring. Je leven flitst dan aan je voorbij, alle belangrijke dingen spelen zich in sneltreinvaart af in je hoofd. Ook de toekomst, dingen die je nog had willen doen óf juist het verleden, dingen waarvan je achteraf spijt hebt gehad.

De dood is dus in zekere zin de motor van het leven. In eerste instantie zou ik zeggen dat dat liefde is, maar zonder dood is er geen liefde (--> les 28-02-08) 

 

 

06-03-08 - Illusies

 

Angst voor de dood (1. Aangeboren 2. Opvoeding) ==> Biologisch evolutionair noodzakelijk ==> Zelfbehoud <==> Verdringen

God <==> Worm   = niet-schepsel, onderworpen aan natuur

 

Oplossingen:

* Karakterpantser - levenstijl

* Identificatie met iets groters

* Ontkennen schepsel-zijn --> kwaad

* Zondebokmechanisme

 

Manieren om kortstondigheid te boven te komen:

* Held zijn: iets betekend hebben

* Godsdienst (in de vorm van leven na dood)

* Controle-machinerieën

* Narcisme (extreme eigenliefde)

   -> Gezondheid als centrale waarde

   -> Lichaamscultus

 

Ik ben het er mee eens dat de angst voor de dood in iedereen aanwezig is. Bij de een is het extremer dan bij de ander. Ieder heeft immers een andere manier van denken. Vanuit hier kan het volgens mij twee kanten op. Je leert ermee leven en accepteert he; Je onderdrukt je angst. Of deze angst neemt toe. Dit gebeurt dan door invloeden van buitenaf. Opvoeding, zoals in het boek staat, kan daar zeker een rol bij spelen.

Volgens mij is het niet zozeer het ontkennen van 'maar een schepsel' zijn. Het is meer dat mensen proberen iets van het relatief korte leven te maken. Ieder heeft daarbij zijn eigen idealen. Sommige gaan daarin echter inderdaad te ver en dat leidt tot eigenliefde. En sommigen (zoals Hitler) willen het gevoel hebben dat ze controle hebben over alles, zich verheven voelgen boven iedereen. Niet omkijkend naar het feit dat we inderdaad een van de vele schepsels zijn op aarde.

 

 

 

28-02-08 - Levensbeschouwelijke verkenning t.a.v. de dood

 

- Enige zekerheid van leven is dat we doodgaan

- Het leven eindigt met de dood

- Wetenschap van dood beïnvloedt onze visie op het leven

- Je gaat dood als je geliefden niet meer aan je denken

- Je beseft pas wat leven is, als je de dood in de ogen hebt gekeken

- Dood is altijd machtiger dan het leven

- Zonder dood is er geen liefde

 

Met het eerste punt ben ik het eens. En ik ben blij dat het zo is. Als het leven voorspelbaar is is het een stuk minder aantrekkelijk. Onzekerheden geven je een apart gevoel. Een gevoel dat je leeft. Eigenlijk kun je je leven beschouwen als de zoektocht naar zekerheid die je uiteindelijk ook zal vinden; de dood.

Ik vind dat sterke emoties je ook een gevoel van leven kunnen geven. Je hoeft daar de dood niet voor in de ogen te hebben gekeken.

Ik heb zelf helemaal niet veel met de dood te maken gehad. Dus ik zeg dit niet met zekerheid. Misschien verandert mijn mening wel als ik bijvoorbeeld bij iemands sterfbed aanwezig ben geweest.

'Zonder dood is er geen liefde'. Dit deed mij denken aan een scene in een film (Troy). Achilles zij dat de goden jaloers zijn op de mensen. Zij hebben een onsterfelijk leven dus niets kan verloren gaan. Ze beleven hun dag bijvoorbeeld niet alsof het hun laatste kan zijn, want dat is niet zo. Je kan zo ook niet volledig liefhebben als je niet die ene zekerheid, de dood, hebt.

 

21-02-08 - Omgaan met de afgrond die dood is

 

De volgende punten kwamen voor in de film:

 

- Voor Hindoes is dood deel van het leven --> onbevangen wijze

- Mensen vertrouwen op hun geloof, als de dood arriveert

- "Lessen over dood" leren kinderen om te gaan met hun angst

- Ervaren van onnatuurlijke dood levert juist angst op.

- Gewelddadige dood (Cambodja) levert pure angst op

- Dylan Thomas: de dood heeft niet het laatste woord

- Bijna doodgaan + kick geeft de illusie de dood te kunnen trotseren

- Dood kan ook bevrijding betekenen

- "Panorama van het leven / de reis van je leven" kan de angst voor de dood verminderen

 

De dood is, zoals ik eerder gezegd heb, maar een klein deel van het leven. Ik probeer er daarom ook niet te veel bij stil te staan. Het is in ieder geval niet iets dat gekoesterd moet worden, zoals bij de Hindoes. Als je een onnatuurlijke dood hebt ervaren kan dat je angst wel vergroten. Het kan je het gevoel geven dat er zoveel mis kan gaan (ziekte, geweld), wat tot de dood leidt. Je bent in dit geval dicht bij de dood in de buurt. Het levert echter niet zo'n positief beeld bij je op als dat bij 'trotsering van de dood' het geval is. Je zoekt de grenzen op, je zit op het randje van de dood, maar toch ontsnap je eraan. Het geeft je een machtig gevoel.

De laatste twee punten vind ik een beetje tegenstellend. Als je de dood als een bevrijding ziet, zou dat betekenen dat je je leven als 'gevangenschap' ervaren hebt. Dit in tegenstelling tot het laatste. Je reis van het leven geeft je een voldaan gevoel, waardoor de dood opeens minder eng lijkt. Je hebt werkelijk geleefd en dat is krachtiger dan de dood. 

 

24-01-08 - De dood, Dominante perspectief

 

A

- Men wil er niet over nadenken.

- Op dood rust een taboe.

- het leed mag niet gezien worden.

- Pornografie van de dood - extreme ja, doordgewoon dood niet.

- Rouw, daar schaam je je voor.

- Veel sterven in ziekenhuis.

 

B.

- Men hecht minder waarde aan de vaart.

- Men heeft het ritueel niet nodig voor het afscheid.

- Zand erover en doorgaan met leven.

 

C.

- Rouwproces duurt langer dan omgeving denkt.

- Tegen beter weten in spreekt omgeving moeizaam met rouwenden.

- Rouwenden krijgen te weinig steun van omgeving.

 

D1.

- Een handdruk en de nabestaande kunnen verder met hun leven.

- Uitgebreid afscheid + troost gebeurt te weinig.

- Verkeerde rouwsluiting levert psychisch probleem op.

 

D2.

- Aandacht voor afscheid van vertrouwde plek afwezig.

- Het gebeuren is in handen van de professionals, niet in persoonlijke handen.

 

D3.

- De uitvaart laten beslissen door anderen levert negatief afscheid op.

- Psychisch onverwerkt - afscheidsdienst overgedaan.

 

Mijn interpretatie van C:

- Dood is groot verlies dat niet zomaar opzij gezet kan worden.

- Nabestaanden moeten erover kunnen praten om hun gevoelens te kunnen uiten en hun verlies te verwerken.

- Steun is absoluut nodig nodig. In je eentje red je het niet.

 

Wat is voor mij het beste

De dood is een deel van het leven. Het verdient de nodige aandacht voor de nabestaanden, maar het is niet iets waarover je uitgebreid

zou moeten rouwen. Je moet met beide voeten op de aarde blijven. Wat is doodgaan nou vergeleken met het leven. Je leeft tientallen jaren

en je sterft in ongeveer een week (!). Het laatste wat de overledene zou willen is dat zijn nabestaanden stil zouden staan in tijd en 'ophouden met

leven'.