De dood

 

Les 10  2 April:

 

We hebben vandaag vier teksten behandeld.

Het waren allemaal afscheidsbrieven.

 

de eerste tekst ging over Krista. Een vriendin heeft een afscheidsrede geschreven voor Krista.

Ze is aangereden door een dronken automobilist en is daardoor overleden.

 

Het was een erg mooie tekst. Ik vond het best persoonlijk. Alleen vond ik het een beetje raar dat ze haar leven ging beschrijven en niet over de dingen die ze samen hebben mee gemaakt vertelde. Ik zou eerder schrijven over wat ik van haar vond en wat ze voor mij betekende en welke dingen er zijn gebeurt, niet alleen de positieve dingen maar ook de negatieve gebeurtenissen.

 

de tweede tekst ging over het afscheid van de middelbare school.

De persoon die dit heeft geschreven, zal het vast leuk gehad hebben op het newman, maar het taalgebruik is niet tip top in orde.

 

Ik zou het niet zo heel erg vinden als ik eindelijk mijn diploma in handen zou hebben. Ik zou het wel raar vinden als ik niet elke dag meer naar die school zou moeten fietsen en niet elke dag meer zoveel stress hebben, omdat ik nog van alles af moet maken.

 

De derde tekst ging over het afscheid van een zus.

Haar kleine zusje is tussen een gevecht gesprongen, maar heeft zelf een mes in haar lichaam gekregen en is daar uiteindelijk aan overleden.

 

Ik vond het een erg mooie afscheidsbrief. Het was erg persoonlijk, ze vertelde over de dingen die ze samen beleefd hebben en over hoe erg ze haar zusje gaat missen. Ze zal haar altijd blijven herinneren, niet alleen haar goede kanten maar ook haar slechte kanten. Ik zou het heel erg vinden als mijn zus zo aan haar einde moet komen. Ik zou heel erg verdrietig zijn en ik zou niet weten hoe ik verder moet zonder haar. Zulke brieven zetten je wel aan het denken en ik denk dat dit soort brieven mensen kan helpen die het zelfde hebben meegemaakt.

 

De laatste tekst ging over het afscheid van een televisie.

 

Ik wist in het begin niet dat het over een voorwerp ging, ik dacht dat het gewoon over een oud persoon ging.

Ik vind het erg knap geschreven, maar ik vind het ook wel wat overdreven want spullen die kan je gewoon vervangen. Het is natuurlijk wel even wennen dat je niet meer het voorwerp waaraan je gewent bent geraakt in huis hebt, maar na een tijdje komt dat wel goed, denk ik.

 

 

Les 9  26 Maart:

 

 

 

Sarah Deever                                            Nelson Moss

Zij is dodelijk ziek en heeft niet                                    Zijn vriendin gaat dood.

lang meer te leven.                                                      Hij wil bij haar blijven tot ze sterft

Ze wil dat hij haar niet meer                                        en hij wilt haar helpen en steunen tot het eind.

ziet, zodat hij haar niet                                              

ziet aftakelen.  Ze wilt dat hij haar

herinnert als een sterke vrouw.  

 

Het is erg als je vriendin erg ziek is, maar ik snap Sarah Deever wel dat ze niet wilt dat mensen zien dat ze ziek is.

Ze wilt zichzelf niet laten behandelen en dit is erg voor degene wie van haar houden. Ik zou niet hetzelfde als Sarah kunnen doen, ik zou liever sterven met mensen waarvan ik hou om mij heen, ze moeten maar accepteren dat ik mezelf niet wil behandelen, als ze dit niet begrijpen dan is dat hun probleem.

 

We hebben vandaag een fragment uit de serie bones gekeken.
Bones heeft haar vader weer gezien en is door haar werkpartner naar het graf van haar moeder gegaan.
Ze vindt het onzin om naar haar moeders graf te gaan en om daar tegen te praten, want ze vindt het raar om tegen iets te praten dat niet terug praat. 
Uiteindelijk begint ze toch te praten, maar daarna was de serie afgelopen, dus je ziet niet hoe ze het vind, of ze opgelucht is e.d.

Ik snap Bones wel, het is raar om tegen een paar botten en een grafsteen te praten. Ze stelt vragen en ze krijgt geen antwoorden, dat is inderdaad erg raar. 
Maar ik denk dat het je wel oplucht als je vragen stelt die je heel graag beantwoord wilt hebben. Het lijkt me fijn om je gevoelens te uiten tegen diegene die je wilt dat het hoort.
Maar het is wel frustrerend dat je geen antwoorden krijt.

Les 8   19 Maart:

 

We hebben vandaag weer televisie gekeken. We hebben een stuk van over mijn lijk van BNN gekeken.

We hebben stukjes gezien van verschillende mensen, met terminale kanker.

 

* Karina     heeft een tumor in haar been, en ze heeft kanker in alle spieren.

Ze probeert zoveel mogelijk te doen met haar leven. Ze doet veel met haar vriendinnen, maar moet ook veel laten omdat ze daar de kracht niet voor heeft.

 

* Emmy     heeft de ziekte van Hodgkin, overal in haar lichaam zitten tumoren.

Ze is een vrolijke meid en probeert alles uit haar leven te halen.

 

* Patrick    zit in een rolstoel en heeft ook kanker.

Hij heeft een soort kunstbedrijf gestart na zijn kanker ontdekking.

 

* Margreet     heeft ook kanker

Ze doet veel met haar man en zoontje, ze wilt zo lang mogelijk blijven leven, zodat haar zoontje meer over zijn moeder weet later.

Ze maken allemaal leuke uitstapjes.

 

 

Ik had deze aflevering al eerder gezien, maar het blijft erg indrukwekkend en ik vind het erg knap van de mensen die meewerken aan deze reportage. Het lijken mij allemaal sterke mensen, met een wil om te leven. Je ziet aan ze dat ze nog niet dood willen.

 

We hebben ook de film Sweet November gekeken.

deze film gaat over een vrouw: Sarah.

Ze wilt niet dat iemand weet dat ze ernstig ziek is, ze is bang dat ze haar leven met die moet delen.

Elke keer als ze een relatie heeft, en de man wilt meer met haar dan zij wilt, vlucht ze.

 

Ik begrijp Sarah wel, het is niet leuk als mensen weten dat je ziek bent. Ze wilt zich niet laten behandelen en veel mensen kunnen daar niet mee leven en willen juist wel dat ze zich laten behandelen. Daarom gaat ze altijd weg bij die mensen.

Ze heeft twee hele goede vrienden die haar helpen. Ze wilt uiteindelijk ook alleen sterven. Aan de andere kant begrijp ik haar niet goed, want ik zou zelf niet alleen willen sterven. Ik snap ook echt niet dat ze van iemand houd, haar leven niet met diegene wilt delen. Het blijkt toch wel dat die van haar houden, maar blijkbaar wilt zij dat niet. Ze wilt dat mensen haar herinneren als een sterke vrouw. Niet als een zieke patient.

 

Les 7   12 Maart:

 

We hebben deze les een documentaire over Suzi gekeken.

Suzi was een levenslustige vrouw, die erg hield van dansen. Ze ontmoet de liefde van haar leven en trouwt met hem.

Ze krijgen samen een zoontje Troy. Suzi komt erachter dat ze AIDS heeft, een ongeneselijke ziekte.

Het blijkt dat haar zoontje Troy ook AIDS heeft. Suzi takelt langzamerhand af, het gaat steeds slechter met haar.

Ze besluit deze documentaire te maken, ook voor haar zoontje voor later.

Ze wilt vechten voor haar leven, ze wilt zo lang mogelijk bij haar man en zoontje blijven, zodat ook haar zoontje zijn moeder beter kan herinneren.

Haar zoontje Troy moet vaak aan de bloedtransfusie, hij begrijpt dit omdat dit de enige manier is om in leven te blijven.

 

Suzi stier uiteindelijk in 1987. Haar zoontje Troy stierf later in 1993.

 

Ik begrijp Suzi heel goed. Ze wilt graag een normaal leven, maar dat kan helaas niet. Daarom besluit ze een documentaire over haar leven te maken, zodat ook andere mensen zien hoe iemand die AIDS heeft leeft en daar mee omgaat. Deze documentaire kan mensen helpen die het zelfde heeft mee gemaakt. Ik vind het heel goed van haar dat ze vecht voor haar leven en voor haar familie. Ze wilt graag zo lang mogelijk bij haar zoontje blijven, zodat hij haar later beter kan herinneren. Ik zelf zou, als ik AIDS zou hebben, ook wel een documentaire willen maken over mijn leven, zodat mijn nabestaanden weten hoe ik me toen gevoelt heb en hoe mijn leven eruit heeft gezien.

 

Ik vind het wel erg zielig dat haar man Vince alleen achter is gebleven, maar hij heeft in iedergeval wel een mooie video over zijn vrouw, hij heeft een goed beeld van haar leven.

 

 

 

Les 6   5 Maart:

 

We hebben het in deze les gehad over de relatie tussen leven en dood.

We hebben de tekstjes uit het boek besproken.

 

Becker: de angst voor de dood is de monitor van het leven

Harry Jekkers: dood komt soms als verlossing, leven zonder dood is vreselijk

Bijna dood ervaring: de terugkeer naar het leven komt vaak als een teleurstelling. Het leven kan ook als een geschenk worden ervaren. Sommige mensen komen terug met een doen, ze hebben nog iets te volbrengen in hun leven.

Humanistische vrouw: De ervaring van de naderende dood maakt haar leven "intenser". De dood , moet je voor werken.

 

Ik ben het wel eens met Becker, als je angst hebt voor de dood, geniet je meer van je leven.

Ik ben niet helemaal eens met Harry Jekkers, ik denk niet dat een leven zonder dood vreslijk is, ik denk dat je dan misschien wel minder zorgen hebt. Ik denk wel dat de dood als een verlossing kan komen voor de mensen die graag dood willen.

Ik geloof dat de mensen die een bijna dood ervaring hebben gehad en die niet dood zijn gegaan, nog een taak te vervullen hebben in hun leven. Het gebeurt niet voor niets dat je niet helemaal dood bent. Sommige mensen vinden het misschien wel fijn om dood te zijn, nadat ze een BDE hebben beleeft, en komt het als een teleurstelling dat ze hier op aarde weer  terug komen in hun dagelijkse leven met veel problemen en zorgen. Ik kan me niet zo goed inleven in de Humanistische vrouw , ik denk niet dat een naderende dood je leven intenser maakt. Misschien maak je dan wat van je leven, doe je de leuke dingen die je altijd al hebt willen doen, voordat je het lootje legt.

 

 

Becker: God - Worm

 

God = Niet schepsel

Heerser -> karakterpanter

                  Identificatie

                  Schepsel zijn ontkennen -> Kwaad

                  Zondebok mechanisme

 

Worm = Onderworpen aan de natuur.

              Hulpeloosheid van het leven.

 

Hoe moet je omgaan met kortstondigheid?

* Held zijn

* Controle mechanismen.

* Godsdienst

* Narcisme

 

Les 5   27 Februari:

 

We hebben vandaag een film gekeken: "Death, trip of a lifetime" "The Chasm"

 

In deze film komen verschillende perspectieven over de dood voor.

 

* In het dorpje herdenken ze de doden op 31 oktober (haloween) op een rare manier. Ze geven de doden te eten en omarmen de doden.

Ik vind het raar dat de mensen de doden op haloween te eten geven, maar ik kan het toch wel begrijpen. De mensen daar hopen dat de geesten van hun dierbaren naar hun toe komen als ze hun te eten geven, en daarom ontmoeten ze elkaar elk jaar weer.

* Onze cultuur ontwijkt de dood en heeft het liefst niets met de dood te maken

Het klopt dat de dood in onze cultuur een taboe is. Ik denk dat wij meer over de dood moeten praten.

* Op een basisschool in Amerika hebben ze de dood als een soort les ingeroosterd.

Ik vind het erg goed dat er les wordt gegeven in de dood. Voor de leerlingen is deze les erg belangrijk, omdat ze hebben geleerd hun verdriet over hun lerares te verwerken. Ik vind het goed dat de kinderen hun eigen graf e.d. moeten maken, want stel dat zo'n kind ovelijdt, dan weet je iniedergeval wat dat kind gewilt zou hebben, en hoe zo'n kind over de dood dacht. Ik vind dat dit ook in Nederland ingevoerd moet worden.

 

 

(bord:)

- Teveel dood kan mensen breken

- Net niet doodgaan (bungyjumpen enz.)

+/- reis door de tunnel kan een positieve illusie zijn

+ lessen over de dood aan groep 7

 

 

Les 4   20 Februari:

 

We hebben deze les de enquete uit het boekje doorgenomen.

 

1. Wat voor plaats dient de dood in het bestaan te hebben?

    Ik vind dat we meer over de dood moeten praten, zodat we het minder erg vinden dat we dood gaan en dat we andere mensen beter kunnen   

    helpen met het verwerken van hun verdriet. De dood moet niet een hindernis in mijn leven zijn. Het moet me niet hinderen in mijn dagelijks

    leven.

 

2. Wat kun je zeggen over de relatie tussen dood en leven? Wil je daarover een uitspraak in één zin doen.

    dood, daar leef je naar toe.

 

3. Wat zou je doen als je nog 3 maanden te leven had?

    Ik zou een reis maken naar een land wat ik nog heel graag wil zien. Ik zou veel tijd doorbrengen met mijn dierbaren: vrienden, familie.

    Ik zou alles uit die 3 maanden halen. Gezelligheid, feesten, liefde, lol. Maar ik zou wel graag mijn eigen begrafenis willen voorbereiden

    zodat ik mijn laatste "wens" vervult krijg (een mooie begrafenis, naar mijn zin.).

 

4. Heb je weleens een goede vriend(in) of naaste familielid aan de dood verloren?

    Ja, mijn oma is gestorven toen ik zeven was en een juffrouw van mijn basisschool is gestorven. 

 

5. Was je wel eens aanwezig bij het sterven van een mens?

    Nee, ik zou het aan de ene kant niet fijn vinden als ik iemand zou zien sterven, maar aan de andere kant zou ik het wel fijn vinden om tot de

    laatste adem bij diegene te willen zijn. 

 

6. Heb jij ooit een bezoek aan een mortuarium gebracht danwel een dode opgebaard zien liggen?

    Nee 

 

7. Heb je wel eens een begrafenis of een crematie bijgewoond? Wat viel je daarbij op?

    Nee, ik heb nog nooit een begrafenis/crematie bijgewoond. Nu achteraf had ik heel erg graag bij de crematie van mijn oma willen zijn, ik heb er

    spijt van dat ik daar niet geweest ben. Mijn ouders zeiden dat ik beter niet mee kon gaan, maar ik heb nou het gevoel dat ik nooit afscheid heb   

    kunnen nemen van mijn oma en dat vind ik af en toe wel erg. Ik heb niet de dingen tegen haar kunnen zeggen die ik zou willen zeggen. 

 

8. Denk je wel eens aan het feit te moeten sterven?

    Ja, ik denk wel eens aan het feit te moeten sterven. Ik zie mezelf dan niet als een oud en versleten vrouwtje die uit ouderdom sterft. Maar ik

    denk er dan over na dat ik NU zou sterven. (dat is best vervelend)

 

9. Welke gevoelens heb jij bij de dood?

     Onverschilligheid. Ik zou het erg vinden als ik dood zou gaan, omdat ik dan niet meer bij mijn vrienden en familie kan zijn. Aan de andere kant

     zou ik denken, als ik ziek zou zijn, zou ik liever die pijn niet meer hebben. 

 

10. Als je ongeneeslijk ziek zou zijn en nog maar korte tijd te leven hebt, zou je dan willen dat de waarheid altijd verteld wordt?

      Ik zou wel willen dat er gezegd wordt dat ik ongeneselijk ziek zou zijn en welke ziekte ik dan zou hebben. Maar ik hoef niet te weten wat mijn

      uiterlijke datum is wanneer ik sterf. Het klopt niet altijd wat de dokters zeggen, ik denk dat het ook aan de persoon zelf ligt hoelang die nog te

      leven heeft. Als het een vechter is die nog heel levenslustig is, denk ik dat die nog een aardige tijd tegemoed komt. Als het iemand is die niet

      graag ziek wilt zijn en dan liever dood gaat, denk ik dat die minder lang te leven heeft dan de vechter.

 

11. Na mijn dood zou ik graag in de herinnering achterblijven door?

      Het beeld wat andere mensen van mij hebben, ongeacht of dat positief of negatief is. Ik denk niet dat iedereen mij een aardige meid vindt,

      daarom vind ik het ook niet erg dat mensen zouden denken dat ik egoïstisch ben of iets dergelijks, ik wil gewoon dat ze de waarheid zeggen.

 

12. Als je kon kiezen, hoe zou je dan willen sterven?

      Ik zou willen sterven met mijn vrienden en familie om me heen. In mijn leven heb ik die ook altijd om me heen, dus wil ik ze er ook graag bij

      hebben als ik mijn laatste adem uit blaas. 

 

13. Wat zou je willen na je dood?

       Ik wil graag een goed georganiseerde uitgebreide begrafenis, met veel muziek. Ik zou graag willen dat de mensen de kleren dragen die ze

       altijd aan hebben, waar ze zich fijn in voelen en hoe ik ze altijd heb gezien. Ik vind het niet erg als mensen huilen op mijn begrafenis, dit is

       toch een teken dat ik iets voor ze heb betekent en niet alle tranen zijn slecht.

 

14. Geloof jij..

      Ik geloof in:

      * Reïncarnatie  - ik denk dat je "geest" blijft voortbestaan en dat daar uiteindelijk wel iets mee gebeurt.

      * dat er na de dood toch iets is - Ik geloof niet dat je als je dood bent er zomaar niets meer is. Ik denk wel dat je "geest" ergens anders heen

         gaat.

 

15. Heb jij wel eens een bijdrage geleverd aan de invulling van een afscheidsdienst?

      Nee, ik ben zelf nooit bij een begrafenis/crematie geweest en heb ook geen invulling gehad bij een afscheidsdienst.

 

 

Les 3   Niet doorgegaan wegens afwezigheid van de leraar.

 

Les 2   30 januari:

 

A:

* Er is geen voorbereiding op de dood

* vertekend beeld van de dood ( niet alledaags )

* Dood en rouw worden weggestopt

 

Ik ben het er mee eens dat er niet veel over de dood wordt gepraat. Ik denk dat de meeste bang zijn voor de dood en daarom niet over de dood willen óf durven praten. Ik geloof wel dat mensen (ik ook) behoefte hebben om te praten over de dood.

Ik denk dat iemand die net een dierbare heeft verloren graag over de dood en over de gevoelens van die persoon wilt praten, maar mensen durven het niet aan omdat de dood iets onbekends is en mensen weten vaak niet wat ze tegen zo'n persoon moeten zeggen/troosten(denk ik).

 

B:

* Afscheid wordt afgeraffeld

* Afscheid kost geld <-> Wie betaalt?

* Kort afscheid betekent minder pijn

* Er is een overdaad aan crematies

* Mensen kiezen voor individueel afscheid

* Mensen hebben minder emotionele band met de dode

* Het is een gemiddelde

 

Ik zelf vind 17 minuten erg kort om afscheid te nemen. Ik kan wel begrijpen dat degene die overleden is graag zou willen dat het niet te lang duurt voor de nabestaanden , zodat deze "minder" verdriet hebben. Aan de andere kant zou ik het fijner vinden om wat langer de tijd te hebben om afscheid te nemen, zodat ik er later geen spijt krijg omdat ik "iets ben vergeten te vertellen".

 

C:

* Er wordt teveel gezwegen over de dood

* Mensen krijgen te weinig luisterend oor

* praten over de dood verlicht de pijn

* Rouwperiode duurt langer dan men denkt

 

Ik vind dat er inderdaad té veel wordt gezwegen over de dood, omdat ik denk dat mensen bang zijn voor het onbekende.

Ik denk dat veel mensen het fijn zouden vinden om over hun verdriet te praten, zodat ze zich wat opgeluchter voelen. Mensen denken vaak dat hun verdriet na een tijdje wel over gaat, maar als ze er niet over praten blijft dat verdriet altijd wel bestaan en weten de mensen vaak niet hoe ze ermee om moeten gaan.

 

D1:

* Na de dienst kom je in een leeg huis

* impact van het sterven wordt niet serieus genomen

* Mannen zijn slechte rouwbegeleiders

 

Ik geloog niet dat alle mannen slechte rouwbegeleiders zijn. Het is wel vaak zo dat mannen niet of nauwelijks over hun gevoelens praten, maar ik denk dat mannen zelf ook behoefte hebben aan een luisterend oor.

De inpact van het sterven wordt vaak niet serieus genomen, omdat mensen vaak nog onbekend zijn met de dood en daarom niet weten wat ze er mee moeten.

 

D2:

* Ik kan niet op mijn eigen manier afscheid nemen

* Je moet het afscheid meteen goed doen

* De begrafenisondernemer nam alles over

 

Als een dierbare is overleden, moet je de begrafenis/crematie regelen, maar je weet vaak niet wat je moet doen, omdat je overladen wordt door verdriet. Je moet dan alles best snel regelen en het kan dan zijn dat je een aantal, voor jou belangerijke dingen, vergeet. Sommige mensen hebben daar achteraf erg veel spijt van en zouden willen dat ze het afscheid nog een keer over konden doen, maar er is eigenlijk maar 1 echt afscheid. Je kan natuurlijk wel een soort afscheid later nog een keer overdoen om dat hoofdstuk in je leven goed te kunnen afsluiten. Ik zou het erg vinden als het afscheid niet naar mijn zin verloopt, omdat ik weet dat ik daar later veel spijt van ga hebben.

 

D3:

* Zonder persoonlijke betrokkenheid is afscheid nemen en verwerken moeilijk

* Je mag best laten merken wat je wilt bij het afscheid

* Je kunt maar één keer afscheid nemen!!

 

(het zelfde commentaar als bij D2) 

 

Les 1   23 januari:

 

1. Wat is het dominante perspectief?

2. Zijn er andere perspectieven?

3. Wat is voor mij het beste?