23-01-2008

 

De eerste les hebben we een opdracht uit het boekje behandeld: Dood in de westerse samenleving.

De opdracht was uit elke tekst het dominante perspectief te halen.

 

A)

- Er is geen voorbereiding op de dood en het sterven.

- Pornografie van de dood.

- Dood en rouw worden weggestopt.

 

B)

- Afscheid wordt afgeraffeld.

- Afscheid kost geld.

- Kort afscheid betekent minder pijn.

- Mensen kiezen voor individueel afscheid.

- Het is een gemiddelde.

 

C)

- Er wordt teveel over de dood gezwegen.

- Mensen krijgen te weinig luisterend oor.

- Praten over de dood verlicht de pijn.

- Rouwperiode duurt langer dan men denkt.

 

D)

1. - Na dienst kom je in een leeg huis.

- Impact van sterven wordt niet serieus genomen

- Mannen zijn slechte rouwbegleiders.

2. - Ik kon niet op mijn eigen manier afscheid nemen.

- Je moet het afscheid meteen goed doen; er is geen tweede kans.

-De begrafenisondernemer nam alles over.

3. e mag best laten merken wat je wilt bij het afscheid.

- Je kunt maar één keer afscheid nemen.

- Zonder persoonlijke betrokkenheid is afscheid nemen en verwerken moeilijk.

 

Ook hebben we een stukje film gekeken:

 

- Het feit dat de dood onomkoombaar is drukt een stempel op de manier hoe we leven.

- Helloween is ons enige doodsritueel.

- We denken dat we macht over de dood hebben. Het wordt verwerkt in kunst enz. om het begrijpelijker te maken.

- De dood is een van de geliefste speeltjes van de mexicanen, er is een hele markt over de dood. Ze gaan niet langs de deuren met helloween maar komen op de dodennacht samen.

 

 

27-03-2008

 

Ook in deze les hebben we een film gekeken: ''Deathtrip of a lifetime 'The Chasm''.

Hier zijn een paar punten die ik heb opgeschreven over de film.

 

- de film geeft een bepaalde kijk op hoe mensen tegenover de dood staan en hoe ze er mee proberen om te gaan.

 

- Ervaringen met de dood worden centraal gesteld, verschillende culturen die ze in de film laten zien hebben allemaal een andere kijk op de dood.

 

- De dood is eigenlijk onomkoombaar en drukt een stempel uit op het leven.

 

- Londen is een stad van de dood, want er wordt op verschillende manieren aandacht aan de dood besteed. Voorbeelden zijn: kermissen, musea en kerken.

 

- Het deel uit de film waarin een voorbeeld wordt gegeven met Japanse danseressen laat zien dat het leven een abrupt einde kan hebben.

 

Pluspunten en minpunten over de film:

 

+ lessen over de dood geven aan kinderen uit groep 7. (Barbara)

- Net niet doodgaan zoals bijvoorbeeld bij parachute springen. (Dominique)

- Teveel dood in een leven kan een mens kapot maken, zoals bij de Taiwanese vrouw. (Laureen)

+- Reis door de tunnel blijft een illusie maar kan positief zijn. (Yvonne)

 

 

05-03-2008

 

Angst voor de dood =

-aangeboren -> biologisch noodzakelijk -> survival -> psychologische inspanning -> verdringing

-opvoeding

 

Becker:

 

God <---> worm

 

God, omdat:

- Niet schepsel

- Heerser

- Karakterpanser

- Identificatie

- Schepsel zijn ontkennen -> kwaad

- Zondebokmechanisme

 

Worm, omdat:

- Onderworpen aan de natuur

- Hulpeloosheid van het leven

 

Hoe omgaan met kortstondigheid:

 

1.) held zijn

2.) controle mechanismen

3.) godsdienst

4.) narcisme

 

'De angst voor de dood is de drijfveer van het leven'

 

Harry Jeckers:

 

'Dood komt soms als een verlossing: leven zonder dood is vreselijk.'

 

BDE:

 

- Terugkeer naar het leven is vaak teleurstellend.

- Leven wordt als geschenk ervaren.

- Terugkeer doet leven meer respecteren en willen opdracht vervullen.

 

Humanistische vrouw:

 

- Je verlegt steeds weer je grenzen.

- Ervaring van naderende dood doet haar leven meer intenser waarderen.

- Dood is niet klinisch schoon, maar in plaats daarvan bloed, zweet en tranen.

 

 

12-03-2008

 

Documantaire:

 

In de documantaire heeft Suzi AIDS. Ze heeft een paar jaar daarvoor een zoontje gekregen (Troy) die ook AIDS heeft.

Haar man Vince en zij hebben erg lang niet geweten dat Suzi het virus had maar toen het zichtbaar werd, werd alles pas duidelijk.

Suzi had van haar ex die bi-seksueel bleek te zijn, het virus overgekregen en dat door de zwangerschap weer doorgegeven aan Troy.

Vince is niet besmet geraakt omdat het overbrengen van AIDS minder snel van een vrouw naar een man kan verspreiden.

Veel vrienden van Suzi en Vince hebben hen de rug toegekeerd maar sommige vrienden blijven ze steunen.

Uiteindelijk sterft Suzi aan de gevolgen van het virus en Troy kan nog vijf jaar in leven worden gehouden door bloedtransfusies.

 

Opmerkingen over de documentaire:

 

Suzie:

- Deed mee aan een AZT-experiment.

- Benaderde alles met humor.

- Schuldgevoel.

- De liefde voor haar kind werd door haar ziekte intenser.

 

Vince:

- Harde werker.

- Sterk in het beheersen van emoties.

- Kiest ondanks alles voor Suzi.

 

 

Ik vond de documentaire heel indrukwekkend omdat de gevoelens van Suzie en Vince heel goed weergegeven worden. Ik vind het heel knap dat je mee wilt werken met een documentaire als je weet dat je heel binnenkort doodgaat. Ik had wel het idee dat Suzie haar angst voor de dood probeerde te verbergen door alles met humor te benaderen. Vince uitte wel heel erg wat hij voelde en liet merken dat hij alleen achterbleef met hun zoontje die ook AIDS had.

Ik had het ook met Suzie te doen omdat ze meedeed aan een experiment maar ze wist niet of ze de pillen kreeg die misschien zouden helpen of placebo's. Ik vind dat als je iemand kan helpen om langer in leven te blijven door medicijnen als diegene dat zelf wil, dat je dan diegene moet helpen en niet met een of ander onderzoek experimenten doen of de 'echte pillen' wel werken.

 

 

19-3-2008

 

In deze les hebben we een stukje van een show van Herman Finkers gekeken. Het stukje ging over een stagaire die met mensen over hun problemen praat. Alleen Herman (de stagaire) benadert alles in humor en dat is best lachwekkend. Toch is het onderwerp waar het stukje overgaat best serieus omdat de problemen die worden besproken ook in het echte leven voorkomen dus heel herkenbaar zijn.

Ik vond het een grappig stukje waarover ik niet direct serieus zou nadenken.

 

Het tweede stuk waarnaar we hebben gekeken was van de tv-serie 'Over mijn lijk'. In dit programma gaat Patrick Lodiers op zoek naar mensen die aan een chronische ziekte leiden en weten dat ze daar uiteindelijk aan zullen overleiden. In de gesprekken die Patrick met die mensen voert gaat het voornamelijk over hun manier van leven en hoe ze omgaan met hun ziekte.

Dit zijn de mensen die voorkwamen in een stuk uit de serie die wij hebben bekeken:

 

- Emmy: zij is 33 jaar en leidt aan borstkanker. Ze heeft een tijd geleden te horen gekregen dat de borstkanker overal in haar lijf is uitgezaaid en dat het niet meer te behandelen is. Met Patrick gaat ze op een kerkhof op zoek naar waar ze begraven wil worden en ze praat openlijk over haar ziekte. Ze is bang om dood te gaan, maar terwijl ze dat verteld lacht ze hardop. Zo probeert ze haar gevoelens te verbergen.

- Patrick: hij is ook 33 jaar en heeft drie hersentumoren in zijn hoofd. Samen met Patrick Lodiers en zijn vrouw gaat hij naar het ziekenhuis voor de uitslag van de hersenscan. Daaruit blijkt dat er nog een vierde tumor is bijgekomen. Hij zit al in een rolstoel maar voelt niet veel van de tumoren tot nu toe. Hij vind het heel erg om alles achter te laten en wil nog niet dood gaan. Hij laat Patrick Lodiers zijn kunstwerken zien en het restaurant waar hij altijd werkte. Hij komt er nu nog vaak om bij te praten.

- Margreet: zij is 34 jaar en heeft borstkanker net zoals Emmy. Een paar jaar hiervoor was ze genezen verklaard maar in 2006 keerde de kanker ongeneeslijk terug.

- Carina: is 22 jaar en de kanker zit in al haar spieren en weefsels. Ze heeft veel vriendinnen die haar steunen maar ze merkt wel ze een totaal ander leven heeft dan haar vriendinnen. Samen met haar vriendinnen organiseerd ze elke week een etentje voor de gezelligheid. Carina en haar vriendinnen praten niet elke keer over haar ziekte maar soms wel. Ze vindt het heel zwaar te moeten weten dat ze geen toekomst heeft. In het ziekenhuis krijgt ze te horen dat het nog erger is geworden en dat vindt ze heel zwaar.

 

Doordat Patrick Lodiers met deze mensen praat komt de waarheid hard aan. Mensen die de ziekte zelf hebben weten waar ze over praten en iedereen ziet hoe zwaar ze het hebben hun familie en vrienden te verliezen. Je realiseert je eigenlijk pas wat voor geluk je hebt als je ziet dat de ziekte het leven van iemand kan beïnvloeden. Ik denk altijd dat enge ziektes niet in mijn familie of vriendenkring zullen voorkomen maar als dat dan wel gebeurd dan is het best zwaar dat te verwerken. Ziektes zoals kanker staan heel ver bij me vandaan en ik hoop dat ik er niet mee te maken krijg.

Ik vond de serie heel interessant en ik vind dat mensen hiervan kunnen leren om wat uit het leven te halen. Mensen zoals Patrick halen alles uit het leven wat er nog inzit maar dat zou eigenlijk iedereen moeten doen.

 

Op het eind van de les hebben we een klein stukje gezien uit de film 'sweet november'.

De film ging over een vrouw die aan kanker leed en om dat te verbergen steeds na één maand haar relaties beëindigde. Totdat ze een relatie krijgt met een jongen waar ze verliefd op is en langer dan een maand mee wil doorbrengen. De jongen komt erachter dat ze kanker heeft omdat ze flauwvalt en in het ziekenhuis terecht komt. Ze kan niet toestaan dat hij haar zo ziet verzwakken en daarom besluit ze dat hij zich haar moet herinneren zoals ze wil zijn: een vrolijke en levenskrachtige vrouw die houdt van het leven. Maar hij komt haar achterna en kan haar besluit niet accepteren. Als ze uiteindelijk niet meer verder kan rennen verteld ze hem wat hij voor haar betekend en dat hij haar keuze moet respecteren. Ze blinkdoekt hem met haar sjaal en neemt afscheid. Dan loopt ze weg om voorgoed uit zijn leven te verdwijnen.

 

Dit fragment vind ik het mooiste stuk over de dood die we hebben gekeken. Ik begrijp allebei hun keuzes maar zou nooit kunnen doen wat zij heeft gedaan. Het is heel dapper maar ik zou toch liever degene bij me hebben die ik liefheb totdat ik doodga. Ik vond het stuk erg zielig en wat mij betreft hebben ze de strijd met de dood niet beter kunnen verfilmen.

 

 

 26-3-2008

 

Ook in deze les hebben we weer naar fragmenten gekeken waarin het onderwerp 'de dood' was.

 

Eerst hebben we naar een kort fragment gekeken uit de serie Bones.

Een collega en vriend van Bones neemt haar mee naar het kerkhof waar haar moeder ligt begraven. Bones gaat nooit naar het graf van haar moeder omdat ze het onzin vindt die te bezoeken. Ze ziet het nut er gewoon niet van in. Als haar collega haar eventjes alleen laat begint ze eerst wat onverschillig tegen haar moeder te praten en ze begrijpt nog steeds niet wat ze bij het graf doet. Totdat ze iets ziet glinsteren in de zon. Het blijkt een klein dolfijntje te zijn die waarschijnlijk van een armband is gevallen. Haar collega zegt dat dit iets moois is wat Bones bij zich moet dragen en uiteindelijk sluit Bones zich bij hem aan.

 

Ik vind dit een mooi fragment die precies laat zien hoe mensen over zoiets als graven bezoeken kunnen denken. Ik kan me heel goed voorstellen dat sommige mensen geen waarde hechten aan een graf en andere mensen het juist fijn vinden om een plek te hebben waar hun dierbare ligt. Ik vind het heel mooi als Bones toch een beetje begrip voor het graf krijgt doordat ze het dolfijntje vindt en dat ontroert haar.

 

Het tweede fragment dat we hebben gekeken ging over een bruiloft waar Charly (Huge Grant) ook aanwezig was. Terwijl hij staat te luisteren naar de toespraak van het echtpaar valt er achter hem iemand neer die waarschijnlijk een hartaanval heeft gekregen. Een doctor probeert Gareth nog te redden maar tevergeefs. Op de begrafenis van Gareth ziet Charly bijna al de bruiloftsgasten terug. Een goede vriend van Gareth, Matthew geeft een toespraak waarin hij vertelt wat Gareth voor verschillende mensen betekent heeft. Daarna zegt hij dat in een gedicht.

 

Ik vind dit stuk nogal onpersoonlijk en het is totaal geen mooie begrafenis in mijn ogen. Ik vind de toespraak nogal kil overkomen. In het begin wordt nog iets over de dode zelf gezegd en dat past wel bij een begrafenis, maar het gedicht is in mijn ogen nogal zwaar en raar. Ik vind het niet mooi maar ik kan begrijpen dat andere mensen het wel mooi zouden vinden. Ik vind de omgeving ook heel kil en daar zou ik zelf nooit voor kiezen.