27-03-08

 

We hebben een aantal films gezien

 

• Suzi's Story
• Sweet November
• Bones
• Four weddings and a funeral

 

Sweet November ging over het omgaan met een stervende. Nelson Moss wilde erg graag bij Sara blijven, tot haar dood (door een ziekte). Sara wilde dit absoluut niet, als eerst leek het alleen te zijn omdat ze niet wilde dat Nelson haar zag sterven en ze hem deze marteling niet aan wildde doen. Later bleek het echter (in mijn ogen dan) erom te gaan dat ze wilde dat Nelson haar als een sterke vrouw herinnerde en niet als een stervende zwakke vrouw. Het ging dus niet zo zeer om wat Nelson ervan vond, maar wat ze zelf wildde, daarom vind ik deze daad egoïstisch. Ik kan dit ook wel in verband brengen met het verhaal van Becker dat je je eigen onsterfelijkheid wil creëren, Sara wilde namelijk een goede indruk achter laten bij Nelson. Als ik in Sara's plaats stond had ik misschien wel hetzelfde gedaan (echter denk ik dat ik niet sterk genoeg was, om mijn geliefde niet te kunnen zien), maar als ik het deed zou het zeker zijn om het feit dat ik Nelson die marteling niet aan zou kunnen doen, het zou dus om hém gaan en niet om mezelf, maar uiteindelijk zou dit niet gebeuren omdat Nelson er zelf ook voor kiest om daar toch voor te gaan.

 

Bones ging over het begravenisritueel. Een vrouw staat bij het graf van haar moeder en haar vriend vindt dat ze met haar moet "praten", zij vind dit stom (want blijkbaar is ze een erg rationele dame). Toch probeert ze het, maar merkt zelf ook dat het niets uitmaakt. Ik ben het wel met haar eens, praten met een dode zal niets uithalen. Misschien helpt het haar emotioneel van binnen dan vind ik het best, maar het antwoord dat je zou krijgen is volgens mij volledig in je zelf ontstaan.

 

13-03-08

 

Eerst hebben we het nog over enkele visies over de dood gehad:

 

Becker:

• De dood is de motor van het leven

 

Harrie Jekkers:

• Dood is nodig om het leven niet saai te maken
• Je kunt beter bang zijn voor eeuwig leven dan voor de dood

 

Bijna dood ervaringen:

• Maakt leven-dood voelbaar
• Maakt de zin van het leven duidelijk
• Brengt andere levensperspectieve voort

 

Humanistische vrouw:

• Dood is in stijl met hoe iemand geleefd heeft
• Doodservaring van andere veranderd je eigen leven
• Mensen rekken hun leven / grenzen op 
   

Tweede deel van de les hebben we een stukje film over het verhaal van Suzi gekeken, zij heeft AIDS en je ziet haar loopbaan tot de dood vanaf het moment dat ze er achterkomt.

 

Suzi:

• Ze vind de schuld het ergst (dat ze haar mam en kind zomaar in de steek laat)
• Ze informeert andere mensen over AIDS zelfs tegen haar eigen belang
• Heel bang t.o.v. de dood en geeft dit toe, ze hoeft zich niet sterker voor te doen dan dat ze is
• Ze houd nu meer van kinderen, als je weet dat je dood gaat wordt alles intenser
• Ze wilt ook graag euthanisie, maar dit is niet toegestaan in de VS

 

Ik begrijp Suzi wel goed en ze probeert nog alles uit haar leven te halen wat ze er nog uit kan halen, het schuld gevoel (hoewel ze dat zelf ook weet) is overbodig en hoort er niet te zijn, toch is het er. Hiermee zou ik denk wel last kunnen hebben, als ik het ook zou voelen.

 

06-03-'08 

 

We hebben het gehad over het perspectief van Ernst Becker, hij leidde zelf aan kanker en heeft een boek geschreven over de dood.

 

Angst voor de dood:

• Aangboren óf opvoeding
• Biologisch evolutionair noodzakelijk voor overleving

 

God (niet-schepsel) <-> Worm (onderworpen aan de natuur)

Oplossingen:

• Karakterpantser-levenstijl
• identificatie met iets groters
• ontkennen schepsel-zijn --> kwaad
• zondebokmechanisme

 

Manieren om kortstandigheid te boven te komen:

• Held zijn: iets betekend hebben
• Controloe-machinieëren
• Godsdienst (in de vorm van leven na de dood)
• Narcisme: gezondheid als centrale waarde

 

Om te beginnen verward Becker volgens mij 'de angst voor de dood' met 'drang voor leven'. Er zijn namelijk best mensen die geen angst hebben voor de dood (als ik me niet totaal vergis mezelf ook). Maar het is onbekend voor mensen en ze weten niet wat er is of niet is, maar waarom zou het dan erg zijn? Ik ben niet bang voor de dood want het zal vast niks slechts zijn, het niet zullen bestaan zal vast geen ramp zijn, omdat je er toch niet bewust van kan zijn omdat je niet bestaat. Maar waarom ik dan toch leef en probeer door te leven is omdat het leven wel iets moois is, maar daarom hoef ik nog niet perse bang voor de dood te zijn. Als het zover is, dan zal ik dat maar moeten accepteren. Het is de drang naar leven die mij door het leven brengt en niet de angst voor de dood. Verder zou het volgens mij verschrikkelijk zijn om een leven te ervaren, constant geconfronteerd met het feit dat je dood gaat, als je ervoor bang bent. Maar vandaar ook het 'verdringen van de angst van de dood' (zoals Becker het zegt). Als het begrip 'Angst voor de dood' omgezet wordt in 'Drang naar leven' kan ik best potentie zien in het perspectief van Becker.

 

 

 

28-02-'08 

 

Levensbeschouwelijke verkenning ten aanzien de dood

 

• Enige zekerheid van leven is dat we doodgaan
• Het leven eindigt met de dood
• Wetenschap van dood beïnvloedt onze visie op het leven
• Je gaat dood als je geliefden niet meer aan je denken
• Je beseft pas wat leven is, als je de dood in de ogen hebt gekeken
• De dood is altijd machtiger dan het leven
• Zonder dood is er geen liefde

 

Enige zekerheid van het leven is dat je doodgaat, is een punt waarin ik me zeker kan vinden. Niks in het leven heeft een zekerheid, het leven dat voor je staat is nooit vast te stellen. Sommige mensen die hun hele leven al voor zich uit plannen, denken hier misschien anders over, maar niks hoeft en zal waarschijnlijk ook niet zo te gebeuren. Maar dood gaan gebeurt iedereen, daarom ben ik het ook mee eens met het punt van "De dood is latijd machtiger dan het leven." Echter was hier in de les al enige onenigheid over en was de opvatting van u (de leraar) verschillend van de leerlingen. Mijn opzicht leek wel een beetje op die van Noekie. De dood is machtiger, want het is oneindig, het leven is voor een bepaalde duur en verder gaat iedereen dood, het overkomt je toch wel. Maar volgens uw opvatting ben ik het er niet mee eens, u had het dan ook voornamelijk over de gedachte van de dood die invloed zou kunnen hebben op het leven. Deze gedachte is mijn visie niet sterker dan het leven zelf.

 

 

 

21-02-'08

 

Er zijn verschillende aspecten over de dood besproken in de film:

 

 

Hindoes: De dood hoort bij het leven

Mensen willen op het geloof vertrouwen en leunen, als de dood komt 

Lessen over leven en dood leren kinderen ermee omgaan 

Het ervaren van een onnatuurlijke dood levert angst op

Het ervaren van een gewelddadige dood levert pure angst op

Dylan Thomas: "De dood heeft niet altijd het laatste woord

Mensen proberen de dood te trotseren, door zelf bijna-doodervaringen te creëren

 

Van alle aspecten die er besproken zijn, gaat het volgens mij gewoon om het feit dat mensen bepaalde rituelen, feesten enzovoorts zoeken om de dood als minder angstaanjagend te zien of om het niet zo eng te laten lijken. Maar in mijn opzicht is de dood niets om voor te vrezen, omdat het onbekend is is het toch niets om bang voor te zijn? Natuurlijk is het leven goed, maar waarom zou de dood bij voorbaat slechter zijn? Maar zoals manische mensen ook van te voren misschien ooit dachten dat ze heel vrolijk waren, overtreffen de emoties die zij voelen als ze manisch zijn 10.000x meer. Zo zou het ook met de dood kunnen zijn, als je nu denkt dat je het goed heb in het leven, zou het in de dood nóg beter kunnen zijn, wie weet. Misschien is het een ware hel, maar het is niet te verkomen, dus accepteer maar zo als het is en misschien is het wel geweldig.

 

 

 

 

24 Januari 2008

 

We hebben het gehad over de dominante perspectief ten op zichte van de dood, er zijn velen verschillende perspectieven.

Wij hebben bij elke tekst een altijd perspectieven op geschreven.

 

Tekst A:

• Op dood rust een taboe
• Het leed mag niet gezien worden
• Pornografie van de dood , alleen de extreme dood wordt getoont en als normaal gezien
• Rouw daar schaam je je voor
• Veel sterven in ziekenhuizen

 

Tekst B:

• Men heeft midner waarde aan de uitvaart.
• Men heeft het ritueel niet nodig voor het afscheid.
• Zand erover en doorgaan met leven

 

Tekst C:

• Rouwproces duurt veel langer dan omgeving denkt
• Tegen beter weten in spreekt omgeving moeizaam met rouwenden
• Rouwenenden krijgen te weinig steun van omgeving

 

Tekst D1:

• Een handdruk en de nabestanden kunnen verder met hun leven
• Uitgebreid afscheid nemen en troost gebeurt te weinig
• verkeerde rouwafsluiting levert psychische problemem op.
• Als rouwend sta je er alleen voor

 

Tekst D2:

• Aandacht voor afscheid van vertrouwde plek
• Het gebeuren is in handen van de proffesionals, niet persoonlijk

 

Tekst D3:

• Laten beslissen door anderen levert negatief afscheid op
• Als je psychisch niet heb verwerkt kan je de afscheidsdienst over doen

 

Maarten had bij het perspectief van tekst D2: "Het gebeuren is in handen van de proffesionals, niet persoonlijk", gezegd dat de proffesionals iets persoonlijks kunnen toevoegen. Hier ben ik het wel mee eens. Als de proffesionals ook écht zo proffesioneel zijn zullen ze er natuurlijk wel hun best aan doen om de uitvaart zo goed mogelijk voor iedereen te maken en meestal is dit toch wel door middel van persoonlijke dingen. Daarom heb je toch ook altijd bij een uitvaart wel een speech van een nabestaande of wat dan ook. En daarnaast is het nog altijd mogelijk om een gesprek met de uitvaartdienst te hebben om het voor jezelf of de overledene persoonlijker te maken.

 

Zelf vind ik dat iedereen zijn eigen manier heeft om de dood te verwerken en je je niet moet laten door het 'dominante perspectief'. In mijn eigen is echter het er nooit over hebben, terwijl je er wel duidelijk iets over voelt, niet de juiste optie. Zo krop je je gevoelens alleen maar op, je kan het er beter gewoon over hebben als je dat nodig hebt. Het kan ook zo zijn dat je er gevoelens over hebt, maar het gewoon voor jezelf wilt houden, van mij apart is dat best, maar zo kom je ook nooit over die gevoelens heen.