21-02-08

 

In deze les hebben we de film "death, trip of a lifetime gekeken". Ik heb de dingen die mijn aanspraken opgeschreven.

Dit waren vooral uitspraken

 

"Het graf is ontroerend, ook al zijn het alleen maar botten".

Deze uitspraak is volgens mij een beetje "bot", zoals Mylcher het in de les noemde en volgens mij ook totaal respectloos.

 

Ook zag je in de film het voorval met het breken van het touw en de dood van een man voor de ogen van 30.000 mensen.

"De ene seconde leefde hij nog, en de andere was hij dood".

De conclusie die in de film hieruit werd getrokken was de "ons lot" hetzelfde was: Je gaat toch wel dood.

Ik ben het hier gedeeltelijk mee eens, maar wie gaat er nu aan een touw hangen op zo'n grote hoogte?

 

Veel mensen hadden rare manieren om met de dood om te gaan.

Zo wassen sommige mensen zich in een smerige rivier omdat ze denken dat dat helpt. Niet slim.

Vaak is het geloof vaak een uitweg voor iets wat niet te vermijden is: De dood. Het geloof is volgens mij de hoop op

een bestaan na het leven hier, in de hemel of 'reincarnatie'.

 

Daarna werd de klas ff opgeschrokken door een kind wat naar binnen kwam vallen. Opmerking van iemand uit de klas: 

De meneer schrok zich dood. ha-ha. Dat viel mij wel op.

 

Ook was de reactie van Mylcher op een kind die zich volgens hem aanstelde niet echt gepast: "Sterf! .... Oeps"

 

Daarna bespraken we de manieren om met de dood om te gaan in de klas. Hierbij viel mij het volgende op.

"mensen denken de dood te kunnen vermijden door net niet dood te gaan".

Daar snapte ik helemaal niks van, omdat ik vind dat het helemaal niet klopt. Ik zou niet zo gek zijn om zulke gekke stunts uit te halen,

hierdoor komt de dood alleen maar dichterbij en dat hoeft van mij allemaal niet.

 

 

28-02-08

 

In deze les gingen we aan de hand van opdracht 2 kijken hoe de meningen verdeelt lagen in de klas 

te opzichte van de dood. 

Er was een vraag bij waar langer bij werd stilgestaan dan bij de rest. 

Dat was "Hoe zou je willen sterven". 

 

 

 

Veel mensen kozen voor "plotseling, maar niet gewelddadig". Daarmee bedoelde veel mensen 

in hun slaap.  

Hier kwam wel wat commentaar op door o.a. de meneer zelf, want die kwam met het perspectief

Van de nabestaande. Als die het niet aan zien komen, dan is het misschien veel erger voor hun

dan wanneer ze het wel zien aankomen. Theresa benadrukte dat, want die had het meegemaakt.

Een opvallende uitspraak die ze daarbij deed was: "Ja, zo'n kankerpatient heeft er zo lang naar toe geleefd

om dood te gaan".

 

 

Toen ik daar zelf over na ging denken, bleef ik toch bij mijn standpunt om ervoor te kiezen om

plotseling, maar niet gewelddadig' dood te gaan. De uitleg van o.a. de meneer en Theresa klopte

toch niet in mijn ogen.

Want ik denk dat de nabestaande niets liever willen dat de overledene vredevol en pijnloos overlijdt,

tenminste, dat zou ik wensen voor mijn geliefde. Dat is misschien ook een troost voor de mensen

die iemand zo plotseling kwijtraken. Tuurlijk komt het hard aan, maar dat komt het altijd.

 

Ook ging het over wat je zou willen na je dood. Ik koos voor een aangeklede crematie. Dit omdat ik

gecremeert wil worden en dat het een eenmalig afscheid van mij is. Ik wil niet dat mensen te lang

over mijn dood gaan treuren.

 

 

De les was al snel voorbij, dus even later ging de bel alweer. 

 

 

06-03-08

 

In deze les gingen we verschillende ideeen over de relatie tussen leven en dood bekijken.

Hierbij kwam onder andere "Becker" ten sprake.

Dit zorgde al meteen voor problemen in onze klas, zoals bij Anissa. Ik citeer:

Anissa: "Wie is Becker?"

Meneer: "Nee Anissa."

Anissa: "Wat is Becker? Hoe?

Dat zette eigenlijk meteen de toon voor heel de les.

 

Terug naar de les. Het ging erover of de angst voor de dood aangeboren is of aangeleerd.

Er waren verschillende argumenten voor allebei: 

Aangeboren: Biologisch, Instinct, levensdrang, gevoel voor gevaar.

Aangeleerd: Zonder kennis van de dood er niet bang voor, Invloeden en verhalen maken je banger.

 

Ik denk dat het grotendeels aangeboren is. Want ook dieren doen alles om te overleven. Maar ik

denk dat de angst inderdaad 'vergroot' wordt door de omgeving waar iemand in leeft.

 

Daarna kwamen we bij het God-Worm idee. Dat wil zeggen dat je jezelf boven andere mensen zet,

om jezelf beter te voelen. Deze illusies zijn 

Heldendom, is dat iets dat je doet voor jezelf of voor een ander? Die vraag kwam toen ten sprake. 

In het boek gingen ze ervan uit dat je dit grotendeels voor jezelf deed om jezelf 'boven' de ander

te stellen. Het gevoel dat je iets betekend hebt wil er wel eens voor zorgen dat mensen datgene

echt gaan doen.

 

Omdat er veel gekletst enz. werd in de les, werd er verder niet echt veel besproken.

 

13-03-08

 

In deze les hebben we een film gekeken.

 

De film ging over een vrouw (Suzi) die AIDS had. Dat zorgde natuurlijk voor veel verdriet, maar ook voor

andere rare omstandigheden. De film was al wel een beetje oud, omdat er tijdens de film nog niet veel

bekend is over Aids bij de normale mens.

Dat was ook hetgene wat mijj opviel, dat mensen zo afstandelijk deden tegen hun.

De man zei zelfs nog: "Het ergste aan AIDS is dat mensen raar tegen ons aan kijken". Hij bedoelde daa

natuurlijk dat Aids hierin verschilt met andere ziektes, maar ik vond het wel een rare uitspraak.

 

In de film kwam ook kinderen in voor. Het kind wist van Suzi's ziekte, maar ze ging nog steeds

even vaak naar haar vader en moeder (die waren gescheiden). Dat zou ik denk ik niet doen, ik zou

naar mijn zieke moeder gaan. Dat vond ik wel opvallend.

 

Voor de rest hebben we deze les niet veel gedaan.

 

20-03-08

 

De les viel uit, omdat we naar Ieper gingen.

 

27-03-08

 

In deze les gingen we weer een film kijken.

Mylcher: "he, dat is Neo!". Dat zegt hij altijd als hij die bepaalde acteur ziet. Net als bij "the Devil's adovcate". Wel grappig..

De film ging over een man die verliefd werd op een zieke vrouw, maar dat weet hij niet. De man wil met haar trouwen, maar dat wil zij niet.

Ze wilt niet zeggen waarom, omdat haar ziekte de reden is. Reactie op de vraag: waarom wil je niet trouwen, van Jelmer: "Ik ben ziek ik heb

gewoon vaak hoofdpijn". Wanneer de man er toch achter komt, is hij verward. Hij besluit het in een bar weg te drinken. Daar komt

hij op allemaal ideeen als: "hoe durft ze iets met mij te beginnen?" Moet ik haar helpen? Ik vond het indrukwekkend om te zien

hoe iemand in zo'n situatie denkt. Hij weet niet of hij haar moet helpen tegen haar zin of niet.

Voor de vrouw blijft er een schuldgevoel over. De man probeert haar dan nog 1 keer te versieren. Hij probeert de zogenaamde

"kerstversiertruc". Grappig was wel dat alle andere mensen uit die kamer meteen weggingen. De man had allemaal symbolische

cadeaus gekocht. Wat mij opviel was dat de vrouw het blijste was met de vaatwasser (vrouwen....)

De vrouw doet wat zei denkt dat het beste is; weggaan. Ze wilt dat hij haar goed herrinert, dus gaat ze weg. Daarover was later in

de les een discussie of dit egoistisch was of niet. Ik vond het in zekere zin wel egoistisch, omdat ze niet eens luistert naar wat

de man te vertellen heeft, en doet wat het beste voor haar is.

Aan het einde van de film was ze weggegaan en bleef alleen de herinnering over.

Hierna gingen we een stuk uit de serie 'Bones' kijken. Hier ging de hoofdpersoon naar het graf van een geliefde, terwijl ze daar 

eigenlijk niets van moet hebben. "Raar, want ik weet zeker dat het alleen nog maar botten zijn", zegt "Bones" toepasselijk.

In deze scene komt het nut van bloemen ten sprake. De conclusie is : "dat doen mensen". Dat vind ik ook, het is gewoon een

symbolische herdenking/ waardering omdat mensen "dat doen". Toen ze werd overgehaald door haar college om toch tegen

het graf te gaan praten, werd ze toch emotioneel.

Aan het einde van de scene vind ze een aanwijzing die haar op weg helpt met haar zaak die ze in die aflevering aan het oplossen

was. De man zei symbolisch: "Bij een graf vind je alle antwoorden." Dat vond ik wel mooi gesproken.

Hierbij waren we aan het einde gekomen van de les.

 

03-04-08

 In deze les kreeg iedereen een afscheidsbrief die hij moest doorlezen en globaal moest beoordelen. Daarna werden ze voorgelezen.

De eerste werd  voorgelezen door Noekie en heette: "Lieve Krista". Op zich was het wel een mooie afscheidsbrief. Het was positief,

persoonlijk en veellievend voor de overledene. Maar vanuit de klas kwam ook wat kritiek. Mylcher: "Amerikaans, Cliche!". Daar was ik het

op zich ook wel mee eens. "Dan ben ik benieuwd naar jouw afscheidsrede", reageerde de meneer.

Pim noemde de man uit "Four weddings and a funeral" om te laten zien hoe een afscheidsrede moet. "die man was geniaal". Daar was iedereen

het wel mee eens.

Daarna ging Joep "het afscheid van DE Newman". Hier zaten veel fouten in (grammaticaal) en dat zorgde voor veel gelach in de klas.

Mylcher: "zijn die mensen van HAVO echt ZO dom?" Theresa: "Je krijgt hierdoor wel een beeld over het niveau van het Newman".

Ik vond deze afscheidsbrief oppervlakkig, het leek net een verslag. 

Wessel mocht ook een afscheidsbrief voorlezen. "Afscheidsrede van een zus". Deze vond eigenlijk heel de klas wel het beste. Soms een beetje

cliche, maar dat hoort erbij. De meningen over de 'druppel' waren erg verdeeld. Mooi - Cliche waren de keuzes. Ik vond het wel mooi.

wel vonden de meesten dat je in een afscheidsbrief de negatieve dingen als eerst moet noemen.

Er waren  nog een paar reacties: Theresa: "Mooie stukken met wat onzin eromheen" Michiel's reactie op de zin 'mes tussen je ribben'

"Ja, ze was heel bot".

 

Op het einde moest Rob nog even snel iets voorlezen. Dat deed hij naar mijn mening iets te overdreven. Deze werd alleen afgekapt door de bel.

Wel kwam er 1 reactie op de afscheidrede : "Is het een pornoverslag?". Toen was de les afgelopen.