27-3-2008

We hebben drie fragmenten gekeken.

Dit waren sweet november, bones en four weddings and a funeral.

Sweet November ging tussen Sara Deever en Nelson Moss. Ze hadden een relatie. Sara had Nelson niet verteld dat ze

een ziekte had waar ze gauw aan dood ging. Zij wilde het dus uitmaken, maar hij wilde dat absoluut niet.

Zij wilde dat ze herinnerd zou worden bij hem zoals ze was geweest en niet nu ze die moeilijke periode in gaat. Hij wil

dit absoluut niet, maar toch verlaat ze hem.

Ik kan me in beiden wel inbeelden waarom ze dat zo willen. Zij wil dat hij haar herinnerd zoals ze nu was en hij wil gewoon

bij zijn vriendin blijven.

 

Bij Bones zou zij met haar vragen naar haar moeders graf moeten en het haar vragen. Als ze dan geluk had, kreeg ze nog antwoord.

Dit gebeurt natuurlijk niet, want dit is niet mogelijk, tenzij je daar zelf echt in gelooft. Bij haar was dat zeker niet, want ze werd verplicht daar naartoe te gaan.

 

13-3-2008

We hebben een video van Suzy gekeken. Zij heeft Aids en is daar erg ziek door, ze trilt helemaal.

Ze kan amper gewoon lopen. Ze houden er rekening mee dat ze snel dood kan gaan. Ze hebben ook nog een klein kind.

Ze kunnen dus toewerken naar de dood. Dit lijkt me heel erg moeilijk.

Het is ook verschrikkelijk dat sommige mensen gewoon niet meer naar haar toe komen, omdat ze bang zijn besmet te raken.

Dit kan niet door gewoon contact.

Het is knap dat haar man dit volhoudt. Het lijkt me namelijk een hele zware taak.

Suzy heeft ook schuldgevoelens voor haar kind, omdat ze hem ook heeft besmet, niet met opzet, maar toch.

Hij moet namelijk om de 3 weken naar een behandeling van 8 uur.

 

6-3-2008

We hebben het verhaal van Ernst Becker gelezen. Dit hebben we kort samengevat:

Is angst voor de dood aangeboren of komt dat door je opvoeding. 

 

God               <--> Worm

niet-schepsel        onderworpen aan natuur

Oplossingen:

- karakterpantser-levenstijl

- identificatie met iets groters

- ontkennen schepsel-zijn - kwaad

- zondebokmechanisme

 

Manieren om kortstondigheid te boven te komen:

- held zijn: iets betekend hebben

- controle-machinerieën

- godsdienst (in de vorm van leven na de dood)

- narcisme (extreme eigen liefde)

      - gezondheid als centrale waarde

      - lichaamscultus

 

28-02-2008

We hebben een paar vragen uit het boekje beantwoord over de dood.

- Wat zou je willen na je dood? Ik vind dat mijn nabestaanden zelf mogen weten hoe ze het willen.

Zij zijn namelijk toch degene die het verdriet moeten verwerken.

- Geloof jij: dat er na de dood toch iets is. Ik heb wel het gevoel dat er na de dood nog iets zou kunnen zijn.

Zeker weten doet niemand.

- Wat kun je zeggen over de relatie tussen dood en leven?

De enige zekerheid van leven is dat we doodgaan.

Het leven eindigt met de dood.

De wetenschap van de dood beïnvloedt onze visie op het leven.

Ja gaat dood als je geliefden niet meer aan je denken.

Je beseft pas wat leven is als je de dood in de ogen hebt gekeken.

De dood is altijd machtiger dan het leven.

Zonder dood is er geen liefde.

 

21-02-2008

We hebben de video 'Death trip of a lifetime, The Chasm' gekeken.

Na afloop van de film moesten we bespreken wat nu dood was en hoe de mensen in de video daar tegen aankeken.

- Voor hindoe is de dood deel van het leven

- Mensen vertrouwen op hun geloof als de dood arriveert.

- 'Lessen over dood' leren kinderen om te gaan met hun angst.

- Ervaringen met een onnatuurlijke dood levert juist meer angst voor de dood op.

- Dylan Thomas: de dood heeft niet het laatste woord.

- Dood kan ook bevrijding betekenen.

 

Ik ben het met deze stellingen eens. Ik vind het alleen een beetje overdreven dat kinderen al moeten leren omgaan met de dood.

Het gaat nu toch vooral om het leven, maar het is wel begrijpelijk dat ze proberen de angst van de kinderen te overwinnen.

 

24-01-2008

De afgelopen les ging het vooral over het dominante perspectief.

We moesten bij een paar teksten uitspraken zetten.

Ik was het lang niet met alle uitspraken eens dat ze waar zijn.

Een paar uitspraken die ik totaal niet waar vindt zijn:

- Mens heeft het ritueel niet nodig voor afscheid

- Zand erover en doorgaan

- Een handdruk en de nabestaanden kunnen verder met hun leven

- Als rouwende sta je er alleen voor

 

Mensen krijgen volgens mij genoeg steun van familie en vrienden na een overleden persoon.

Zo heb was bij mij in ieder geval wel. Toch denken de meeste er te makkelijk over als iemand net is

overleden. Dat is een paar dagen en dan is het wel weer over, maar dit is denk ik niet echt het geval.

Je moet er je eigen tijd voor nemen om het te verwerken, je moet de nabestaande niet opjagen.

 

Ik ben het met deze stellingen wel eens:

- Rouwproces duurt veel langer dan omgeving denkt

- Tegen beter weten in spreekt omgeving moeizaam met rouwenden

 

Mensen proberen er niet over te spreken, omdat dan alle herinneringen weer naar boven komen

en je toch nog aan het verwerken bent, of het uit je hoofd proberen te zetten.