les: 23/01/2008

Film:

Onze cultuur probeert de dood weg te houden

In Chassi wordt de dood juist omarmd, het is openlijk te zien dat iemand overleden is

-Staat het leven in teken van de dood? of andersom?

Door kun je vaak makkelijker aantrekken (denk aan kleding) dan er overna te denken (doeken uit film)

-Laten kisten enz. ons over de rand van de afgrond kijken?

Dood is meest geliefde speeltje van de Mexicanen. Ze staan ermeer op en gaan ermee naar bed

en maken er ook grappen over.

 

les: 30-01-2008

4 teksten uit het boekje gelezen en daar hebben we het dominante perspectief uitgehaald.

Een aantal opmerkingen hierbij zijn:

- Afscheid wordt tegenwoordig steeds vaker afgeraffeld; Hier ben ik het niet mee eens, want als je een uitgebreid afscheid

van iemand wilt nemen krijg je daar ook zeker de kans voor. De nabestaanden bepalen hoe de afscheidsdienst eruit zal

zien en of die nou kort of lang is het is op de manier zoals zij het willen. En dit is geen afraffelen, want als die dienst

er maar voor zorgt dat jij goed afscheid hebt genomen is het goed en dan kun je dat geen afraffelen meer noemen vind ik.

-Er wordt teveel gezwegen over de dood. Mensen krijgen te weinig een luisterend oor, terwijl praten over de dood juist de pijn

verlicht (dit wordt vaak vergeten); ik ben het hier ook weer niet helemaal mee eens, want als er bijvoorbeeld een familielid

overleden is hebben overige familieleden net zo hard de behoefte om daar over te praten. Dus het is niet zo dat je geen luisterend

oor kunt krijgen, maar je moet gewoon bij de juiste mensen aankloppen. Mensen die echt om je geven snappen dat de

rouwperiode lange tijd duurt en die zullen er in die tijd ook voor je zijn. Aan die mensen kun je alles kwijt en kun je dus ook

over de dood praten. Er wordt dus niet teveel gezwegen over de dood, maar je moet er met de juiste mensen over praten

om dat luisterend oor te krijgen.

-Na de dienst kom je in een leeg huis. Impact van sterven wordt niet serieus genomen. Mannen zijn slechte rouwbegeleiders;

-afscheid nemen moet je meteen goed doen, er is geen 2de keer; dit is natuurlijk wel zo. Als je dicht bij de overledene staat

dan moet je goed afscheid nemen anders zal het je jaren achtervolgen. Iedereen neemt afscheid op zijn eigen manier, maar

toch krijg je er niet veel kansen voor. Je kan nog wel het graf bezoeken, maar het echte afscheid is dan eigenlijk al geweest. Er moet

dus goed nagedacht worden over de afscheidsdienst etc. want het afscheid nemen kan maar 1 keer en het overdoen wordt lastig.

-zonder persoonlijke betrokkenheid is afscheid nemen en verwerken moeilijk;

 

les: 20-02-2008

Enquete uit het boekje doorgesproken. Iedereen moest gewoon steeds zijn hand opsteken en verder is er niet veel om over

te vertellen van deze les. Het ging gewoon over de gevoelens die je bij de dood hebt etc. En dit is natuurlijk voor iedereen anders.

 

les: 27-02-2008

De film van de eerste les afgekeken: Deathtrip of a lifetime 'the chasm'

Wat vooral discussie opriep was de lessen over de dood die aan kinderen van de basisschool gegeven werden (groep 7). Het was wel raar om te zien dat die kinderen hun grafsteen gingen ontwerpen, maar ik kan niet echt zeggen dat ik dit absoluut niet vind kunnen. Wel denk ik dat ook die kinderen al wel weten wat de dood is en dat hoeft ze niet op deze manier geleerd te worden. Toch gaan ze er zo wel beter overna denken. Wij zitten nu wel een aantal klassen hoger, maar hebben nu ook al vaker met de dood te maken gekregen. En misschien zijn er wel kinderen die niet goed weten wat ze nou moeten doen als iemand in hun omgeving overlijdt en daarom zijn die lessen misschien wel goed. Dan heb je er meer aan dat die lessen worden gegeven voordat je echt met dood in aanraking komt dan wanneer je er al mee te maken hebt gehad. Dus ik vind die lessen niet zo verkeerd zoals sommige, ook al zal ik ook niet zeggen dat ik het in groep 7 heb gemist. Ik zou wel zonder kunnen. Alleen dat die kinderen hun eigen grafsteen moesten ontwerpen ging wel een beetje ver, want op die leeftijd kun je denk beter nadenken over hoe het is als een ander dood gaat maar je hoeft niet gelijk zo over je eigen dood na te gaan denken. Het is niet zo dat je op die leeftijd ongeveer heel je begrafenis al hebt gepland dat zou een beetje raar zijn.

Dat was eigenlijk het meest opvallende aan de film vond ik en ik denk ook een groot deel van de klas. Verder kwamen de volgende dingen nog aanbod:

-de dood werd een beetje opgezocht. Door bijvoorbeeld het bungeejumpen en dat het touw dan net lang genoeg was om de grond net niet te raken.

-Het einde van die ene 'danser' voor het grote publiek wanneer hij van dat gebouw afvalt

 

les: 05-03-2008

We hebben de visies van andere mensen op de dood besproken. Hieronder de namen en een korte omschrijving van die visie

Becker: de angst voor de dood is de motor van het leven

Harrie Jekkers: dood komt soms als verlossing, leven zonder dood is vreselijk.

BDE: terugkeer naar het leven is vaak een teleurstelling. Het leven wordt ook vaak als geschenk ervaren. De terugkeer doet het leven juist meer respecteren en ze zien het alsof ze een opdracht moeten vervullen

Humanistische vrouw: Verlegt steeds meer je grenzen. Ervaring van naderende dood doet haar leven intenser waarderen. De dood is niet klinisch schoon, maar zweet, bloed en tranen.

Ik denk dat ik een beetje tussen Harrie Jekker en de humanistische vrouw inzit. De dood hoort gewoon bij het leven. Het is niet echt een verlossing, maar in sommige gevallen zou dat wel zo kunnen zijn. Als je ernstig ziek bent dan wil je liever dood lijkt mij. Je wil niet leiden, je wilt juist een gezond leven. En met de humanistische vrouw ben ik het wel eens met het punt dat de ervaring van naderende dood haar leven intenser doet waarderen. Als je ernstig ziek bent ga je juist meer van het leven genieten. Je wilt die laatste dingen nog uit het leven halen en probeert iedereen lief te hebben. Toch zie je dan uiteindelijk de dood als een verlossing lijkt mij, want leiden is ook niet leuk. Terwijl je die laatste tijd juist wel meer het leven waardeert.

 

 

les: 12-03-2008

Film over Suzi gekeken

erg zielige film!!

Suzi heeft aids en voordat ze dat te weten kwam heeft ze samen met Vince nog een zoon op de wereld gezet. Ook hij had deze verschrikkelijke ziekte. Het was een erg zielige film, want je zag Suzi gewoon aftakelen. Wel had ik erg veel respect voor Vince die met veel liefde voor Suzi zorgde. Niet dat hij haar in de steek moest laten, maar hij deed echt alles voor haar. Echt een erg goede echtgenoot.

Suzi was een erg sterke vrouw vond ik, ze bleef het leven zonnig inzien. Ze genoot van de laatste momenten met haar gezin. Toch vond ik het wel zielig dat ze zeiden dat mensen hun hadden laten stikken omdat Suzi aids heeft. Niet dat ze het zouden krijgen als ze gewoon langs kwamen, maar ze waren gewoon bang voor die ziekte ofzo. Echt triest mensen die je zo laten stikken op die momenten. De momenten dat je ze juist nodig hebt laten ze je in de steek. Erg triest allemaal.

 

les: 19-03-2008

Gekeken:

Herman Finkers: stukje cabaret waar hij grappen maakt over de dood. Gewoon erg grappig. Die grappen deden mij niet zo heel veel, ik vond het gewoon grappig om te horen, het was niet zo dat ik er echt overna ging denken.

Over mijn lijk: mensen met terminale kanker worden gevolgd. Ze praten er allemaal erg luchtig over. Het lijkt niet echt of ze bang zijn voor de dood, ze willen juist het laatste uit hun leven halen en dat is erg mooi om te zien. Toch is het steeds een teleurstelling als er weer uitzaaiingen zijn gevonden ook al weten ze dat ze toch wel doodgaan. Dit is natuurlijk ook logisch, want elk stukje is een stukje dichterbij de dood. En het is niet zo dat ze dood willen, ze willen juist het beste uit het leven halen maar dat beseffen ze pas doordat die dood dichterbij komt.

Sweet November: een film waarin een vrouw ook dodelijk ziek is. Ik snap beide personen zowel Nelson Moss en Sarah Deever. Nelson Moss wil Sarah begeleiden bij haar dood, maar Sarah wil dat Nelson haar niet meer opzoekt en haar herinnert als een vrolijke en krachtige vrouw. Voor beide is iets te zeggen vind ik, omdat ze elkaar ook nog niet zo heel lang kenden. Toch zou ik niet willen sterven zonder iemand waar je zoveel van houdt, hij zal toch de leuke momenten herinneren. Daarom zou ik niet het besluit als Sarah nemen, maar ik snap het opzich wel

 

les: 26-03-2008

Bones gekeken. Een vrouw gaat naar het graf van haar moeder. Van haar vriend moet ze hier bloemen wegleggen en even met haar praten. Zelf vind ze dit onzin, maar terwijl ze met haar praat wordt ze toch wel emotioneel. Dus diep van binnen gelooft ze er wel in dat haar moeder daar nog wel ligt. Dit is natuurlijk ook zo, het is alleen waardevol als je er ook in gelooft zoals Simone na afloop zei. Als je er niet in gelooft dat die moeder daar nog ergens ligt en dat ze je hoort dan denk je echt dat het onzin is dat je daar staat, maar als je er wel in gelooft kan dat heel waardevol zijn.

Nog een stukje van een opname gezien. Hierin houdt een goede vriend een afscheidsrede voor zijn overleden vriend. Ik vond het een erg mooie afscheidsrede vooral dat stukje over dat recept was wel mooi. Zulke dingen horen gewoon in een afscheidsrede, van die lekkere persoonlijke dingen die je met die persoon hebt meegemaakt. Waar ook een aantal andere mensen over mee kunnen lachen. Het moet niet één grote huilpartij worden, zulke dingen maken zo'n afscheidsrede juist mooi en waardevol.

 

les: 02-04-2008

afscheidsredenen gelezen en er over gesproken.

Ik heb weinig te vertellen over de les en in de klas kwamen ook geen uitspraken voor waarvan ik echt vond dat ze van groot belang waren!

 

les: 09-04-2008

Levensbeschouwing viel uit, maar we kregen een invaller. Ik had mijn opdracht al af dus daarom kreeg ik vrijstelling en heb dus geen les gevolgd.

 

les: 16-04-2008

Eerst hebben we een korte preek gehad over de opdrachten

vervolgens hebben we een stuk film gekeken, maar die gaan we volgende week pas bespreken dus dan meer!